1881, kapelmistrz teatru operowego w Ołomuńcu na Morawach (1883), drugi dyrygent Opery w Pradze (1885) i Opery w Lipsku (1886), dyrektor Królewskiej Opery Węgierskiej w Budapeszcie (1888), pierwszy dyrygent Teatru Miejskiego w Hamburgu (1891), dyrygent Filharmonii Hamburskiej (1894). Od 1896 starał się o stanowisko kapelmistrza w Operze Wiedeńskiej. W tym celu spotykał się z Johannesem Brahmsem w Bad Ischl prosząc go o wsparcie.
W 1887 r. prowadził wykonanie Walkirii Richarda Wagnera w Operze Lipskiej (w miejsce chorego Nikischa) oraz opracowywał i przygotowywał do wystawienia pozostawioną w szkicach operę C.M. Webera – Die drei Pintos. Jej premiera, która miała miejsce w roku następnym, była ogromnym sukcesem. W 1892 prowadził w Operze Hamburskiej niemiecką premierę Eugeniusza Oniegina Czajkowskiego, zaś w londyńskiej Operze Covent Garden dyrygował wykonaniami Fidelia Beethovena, oraz Tristana i Izoldy i Pierścienia Nibelunga Wagnera. Spektakle te spotykały się z entuzjastycznym przyjęciem.
W tym okresie Mahler stawał się coraz bardziej znaczącym dyrygentem, zyskując poklask krytyków i publiczności. Był sumienny i pracowity, ale jednocześnie apodyktyczny w pracy z muzykami.