Józef Pawlak, ps. „Bartosz”, „Brzoza”, „Jan” (ur. 5 kwietnia 1906 we Florianowie, zm. 26 lutego 1976 w Zabrzu) – podpułkownik Wojska Polskiego, oficer Korpusu Ochrony Pogranicza, uczestnik wojny obronnej Polski we wrześniu 1939 r., oficer Armii Krajowej (m.in. komendant Obwodu Kozienice i zastępca komendanta Inspektoratu Rejonowego Radom), po wojnie tzw. niezłomny żołnierz wyklęty i członek Polskiego Stronnictwa Ludowego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Wojsko Polskie II RP Od 1 września 1927 do 15 sierpnia 1930 kształcił się w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej-Komorowie, po jej ukończeniu został podporucznikiem służby stałej w Korpusie Oficerów Piechoty ze starszeństwem.
15 sierpnia 1930 otrzymał przydział służbowy do 15 Pułku Piechoty „Wilków” w Dęblinie, gdzie objął stanowisko dowódcy plutonu w kompanii podoficerskiej oraz wykładowcy w szkole podoficerskiej. Od 1 marca 1933 przebywał na kursie obserwatorów lotniczych (nawigatorów) w Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa w Dęblinie.