Po upadku Francji w 1940 i likwidacji konsulatu RP w Ungvár (październik 1940) na początek trasy kurierskiej został wyznaczony Budapeszt. Od tego czasu Kazimierz Sołtysik ps. „Kazek” (względnie „Kazik”) i Stefan Grzyb ps. „Adam” mieli dłuższą drogę do pokonania. Ich bazą wypadową był obóz dla polskich uchodźców w Leányfalu, pocztę odbierali w Budapeszcie, skąd pociągiem przemieszczali się do Záhony, Csap lub Ungvár (niekiedy osobno), potem taksówką przemieszczali się w okolice Stakčína do punktu Pałasiewicza, po czym około 20 km pieszo szli do Żubraczego, skąd wracali na stronę węgierską lub szli dalej około 50 km do Sanoka. W swoich kursach przenosili środki płatnicze, broń, pocztę, meldunki Komendy Głównej Związku Walki Zbrojnej. W niektórych kursach przeprowadzali przez granicę osoby np. wojskowych, fachowców, emisariuszy i innych (do Polski przeszli nią np. płk Kazimierz Iranek-Osmecki w grudniu 1940, por. Józef Krzyczkowski w 1941, Ewa Korczyńska, Maria Szerocka).
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Kazimierz Sołtysik (1918–1992) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.