Realizowane plany rozwoju rolnictwa wymagały od służby rolnej odejścia od działań o charakterze ogólnym, na rzecz specjalizacji, kooperacji i zespołowej gospodarki w rolnictwie. Specjalizacja oznaczała ograniczenie liczby kierunków upraw i rodzajów chowu zwierząt, na rzecz węższej i celowo wybranej grupy działalności gospodarczej, która była właściwa dla danych warunków glebowo-klimatycznych i predyspozycji rolnika. Kooperacja oznaczała podjęcie współpracy między sektorem indywidualnym a uspołecznionym w rolnictwie (PGR, RSP). Najwięcej uwagi służba rolna była zobowiązana skierować na tworzenie zespołów rolników indywidualnych.. W skład zespołu powinno wchodzić co najmniej trzech rolników, którzy zarejestrują swoją działalność w urzędzie gminy i podejmą wspólną działalnośćZarządzenie Ministra Rolnictwa i Finansów z dnia 30 października 1974 r. w sprawie zasad i warunków pomocy państwa dla zespołowej gospodarki w rolnictwie.. Zespoły rolników indywidualnych uzyskiwały preferencje w dostępie do kredytów, środków produkcji i materiałów budowlanychInstrukcja nr 3 Ministra Rolnictwa z dnia 30 października 1974 r.