Na mocy działów majątku ok. 1886 otrzymała Bogdany Wielkie, gdzie stanął dwór projektu ojczyma. Około 1890 przeniosła się do własnego majątku. W 1895 wyszła za mąż za Józefa Piotra Kłoczowskiego, dzierżawcę majątku w pobliskim Duczyminie. W 1897 urodziła syna Eugeniusza Józefa Dominika. W kolejnym roku urodziła dziecko, które zmarło tuż po narodzinach.
We dworze w Bogdanach pielęgnowano tradycje rodzinne i pamięć o powstaniu styczniowym (świadectwem są zachowane do dzisiaj akwarelowe kopie rysunków Artura Grottgera (cykl Polonia) pędzla Kazimiery). Społecznikowskim ambicjom Kazimiery przyświecało pozytywistyczne hasło pracy u podstaw. W założonej przez siebie tajnej szkółce wiejskiej uczyła dzieci i młodzież z majątku w Bogdanach, korzystając z Elementarza Kazimierza Prószyńskiego „Promyka”. Z miejscowymi kobietami czytywała „Gazetę Świąteczną”. Kazimiera zgromadziła we dworze dużą bibliotekę, ściągając najnowsze publikacje z Warszawy i Paryża. Zimą 1906 zorganizowała w Bogdanach placówkę szkolną dla dzieci w wieku 8–14 lat, działającą pod patronatem Polskiej Macierzy Szkolnej. W latach 1917–1918 stanęła na czele szkolnictwa publicznego w gminach Krzynowłoga Wielka i Duczymin. Tworzyła programy nauczania i wspierała młode nauczycielki.