Jeszcze niedawno wyróżniano dwa podgatunki Sporophila maximiliani: S. m. parkesi Olson 1981 (syn. Oryzoborus m. magnirostris Phelps, Sr & Phelps, Jr, 1950) – wschodnia Wenezuela, zachodnia Gujana i wschodnia Gujana Francuska do północnej Brazylii; S. m. maximiliani (Cabanis, 1851) – środkowa i wschodnia Brazylia. W 2018 opublikowano wyniki badań, którym poddano większość istniejących okazów muzealnych S. maximiliani. Nie stwierdzono różnic w morfometrii i upierzeniu uzasadniających wydzielanie ich do dwóch osobnych podgatunków, zaproponowano zatem uznanie taksonu parkesi za synonim podgatunku nominatywnego. Propozycja ta została zaakceptowana przez Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC), który obecnie uznaje ziarnojadka wielkodziobego za gatunek monotypowy. Niektórzy autorzy nadal jednak wyróżniają dwa podgatunki.
Morfologia Długość ciała 14,5–16,5 cm.
Samiec jest cały czarny z matowym niebieskim połyskiem, oprócz białego lusterka. Ma wielki, masywny dziób w kolorze kości słoniowej, którego faktura nie jest gładka i często widać na nim pęknięcia lub grzbiety. Nogi czarne, tęczówka bardzo ciemna. Samica jest brązowa z wierzchu, od spodu jaśniejsza, płowobrązowa;