Ze względu na zużycie silników wiosną „Tito Speri” i „Goffredo Mameli” zostały przeniesione do Szkoły Okrętów Podwodnych w Poli.

W 1942 roku zużyte jednostki napędowe zostały wymienione na nowe silniki Diesla Tosi o łącznej mocy 4000 KM, przez co prędkość okrętu na powierzchni wzrosła do 17 węzłów.

W momencie kapitulacji Włoch we wrześniu 1943 roku niesprawny okręt znajdował się w rezerwie w Tarencie, a jego dowódcą był kmdr ppor. Rino Erler. „Tito Speri” i „Goffredo Mameli” poddały się Aliantom, a po przeprowadzeniu prac remontowych zostały w lutym 1944 roku wysłane na Bermudy, a następnie do Zatoki Maine. Obie włoskie jednostki (we wrześniu 1944 roku dołączył do nich także „Giovanni da Procida”) były wykorzystywane do szkolenia w zwalczaniu okrętów podwodnych przez jednostki lotnictwa i marynarki USA. W lutym 1945 roku „Tito Speri” i „Giovanni da Procida” zostały przeniesione do Guantanamo, dalej uczestnicząc w szkoleniu sił ZOP. Pod koniec działań wojennych „Tito Speri”, „Goffredo Mameli” i „Giovanni da Procida” powróciły do Tarentu, gdzie nie prowadziły już żadnych działań.

Okręt został wycofany ze służby 1 lutego 1948 roku.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Okręty podwodne typu Mameli Kategoria:Okręty zbudowane w Cantieri navali Tosi di Taranto