Ze względu na liczne wzmianki w jej wierszach, wiemy, że znała i czytała utwory Augusta Buchnera (1591–1661), Daniela Heinsiusa (1580–1655), tłumaczonych przez niego Terencjusza i Liwiusza oraz Jakoba Catsa (1577–1660). Uważała się na uczennicę Martina Opitza. W Michaelu Behmie widziała opiekuna swej poezji.
Prawdopodobnie ostatnie lata życia poświęciła tłumaczeniom z holenderskiego 3 wierszy Jakoba Catsa. Współcześni uważali ją za poetkę. Mövius Völschow w kazaniu ku czci Christiana Schwarza nazwał ją Sibylla Kalliographia (Sibylle pięknie pisząca), w mowie pogrzebowej Christoph Hagen określił ją jako schön Schreibende (pięknie piszącą), a jej wiersze nazwał vunderliche(n) Gaben in der Teutschen Poesi (cudownymi darami w niemieckiej poezji). Daniel Georg Morhof twierdził, że była Wunder ihrer Zeit (cudem swoich czasów).
W 1650 w Gdańsku nauczyciel Schwarz, Samuel Gerlach (1609–1683), wydał spuściznę poetki. Nazywał ją pomorską Safoną (Pommerische Sappho) i dziesiątą muzą (zehnte Muse).
Znanych jest 105 jej wierszy i 4 próby dramatyczne (m.in. dramat Susanna i opowieść pasterska Faunus). Wszystkie utwory napisała między 12. a 17. rokiem życia.