Po przejęciu wyspy przez Brytyjczyków system rozliczania "viġendy" zmienił się o tyle, że ksiądz dostawał (w 1806) 1 skuda i 1 tari za każdą odprawioną mszę. Biorąc pod uwagę, że w roku kalendarzowym są 52 niedziele, poza świętami, jest jasnym, że kwota roczna zbliżona była do poprzednich 60 skudów, jakkolwiek zachęciło to viġendarian do codziennego odprawiania mszy świętej. thumb|left|220px|Fasada i boczna elewacja, w głębi po lewej dzwonnica Architektura Wygląd zewnętrzny Przed kościołem znajduje się niewielki prostokątny placyk. Fasada kościoła spięta jest dwoma toskańskimi pilastrami wspierającymi gzyms, na którym z kolei znajduje się fronton połączony spływami wolutowymi ze znajdującymi się na krańcach ozdobami w kształcie szyszki. Na szczycie frontonu krzyż maltański. Nad centralnie umieszczonym prostokątnym wejściem, okolonym wymodelowaną kamienną ramą i zwieńczonym prostym gzymsem, znajduje się owalne wole oko, przez które wnika do wnętrza światło. Fasada ozdobiona jest trzema herbami, z których jeden umieszczony jest nad oknem, dwa pozostałe po jego bokach. Po obu stronach drzwi umieszczone są proste niskie okna, przez które można było adorować Najświętszy Sakrament, gdy świątynia była zamknięta.