Dużą wagę przywiązywał do wymiaru emocjonalnego sztuki. W manifeście z 1930 roku stwierdził, iż „funkcją sztuki malarskiej jest tworzenie nowej rzeczywistości emocjonalnej”. W 1932 roku wkroczył w okres różowy, malując obrazy w technice olejnej w odcieniach różu, które wyrażały jego własną radość i zachwyt nad kobiecym pięknem, miłością i macierzyństwem. Z kolei mniej osobiste prace z lat 1932–1933, przedstawiające m.in. zbójników i drwali na tle gór, utrzymane zostały w ciemnej tonacji. Kobiety i kobiecość były wiodącym motywem jego twórczości, choć stworzył także dzieła dotykające tematów społecznych: biedy, czy ludzi ze zmarginalizowanych grup społecznych. W ostatnim roku życia poświęcił się pracy ze wzmożoną intensywnością. Tworzył wtedy stylizowane, kameralne portrety wiejskich kobiet, dziewcząt i madonn i planował wystawę gwaszy przedstawiających kobiece głowy.
Zmarł 5 czerwca 1938 roku w Bratysławie.
Twórczość Galandy wywarła znaczący wpływ na kolejne pokolenia słowackich artystów. W 1957 roku powstała późnomodernistyczna grupa artystyczna Skupina Mikuláša Galandu, która odegrała ważną rolę w kształtowaniu się słowackich sztuk wizualnych.