Franciszek Stachowiak (ur. 24 grudnia 1919 w Bronikowie, zm. 20 kwietnia 2003) – polski prawnik, urzędnik, dyplomata, ambasador w Chinach (1970–1975) i Norwegii (1984–1988).
Życiorys Franciszek Stachowiak ukończył Państwowe Gimnazjum w Kościanie, gdzie w 1939 otrzymał świadectwo dojrzałości. W grudniu tego roku został wysiedlony do Generalnego Gubernatorstwa i dalej skierowany do pracy na roli w okolice Sokołowa Podlaskiego. Od 1941 do lipca 1944 był magazynierem w Kosowie Lackim. 1 marca 1943 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, po zjednoczeniu członek Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W 1945 przebywał w obozie w Borowiczach. Po powrocie do Polski od lutego 1946 do 31 grudnia 1948 inspektor w Zarządzie Wojewódzkim Związku „Samopomocy Chłopskiej” w Poznaniu. Jednocześnie studiował w miejscowej Akademii Handlowej, którą ukończył w 1949, po kolejnych dwóch latach otrzymując dyplom magistra nauk ekonomicznych. W 1949 starszy inspektor ds. rolniczych spółdzielni produkcyjnych przy Centrali Rolniczej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w Warszawie. W latach 1950–1956 naczelnik wydziału w Departamencie POM i Spółdzielni Produkcyjnych, a następnie do 31 sierpnia 1960 wicedyrektor Departamentu Planowania i Ekonomiki w Ministerstwie Rolnictwa.