Bożena Kazimiera Ostromęcka-Frączak (ur. 25 stycznia 1944 w Aleksandrowie Kujawskim, zm. 29 listopada 2024) – polska językoznawczyni, polonistka, rusycystka i slawistka.
Życie zawodowe Ukończyła filologię polską na Uniwersytecie Łódzkim w 1967 r., a trzy lata później filologię rosyjską. Na Uniwersytecie Łódzkim pracowała od 1967 roku, tam osiągnęła kolejne stopnie naukowe. W 1975 roku uzyskała stopień doktora nauk humanistycznych w zakresie językoznawstwa polskiego z pracą pt. Rozwój funkcji czasownikowego prefiksu wy- w języku polskim oraz wy- i iz- w języku rosyjskim. Studium porównawcze, a w 1983 roku stopień doktora habilitowanego za pracę Czasowniki polskie z formantem rozdzielonym. Tytuł naukowy profesora nauk humanistycznych uzyskała w 2008 rokuPostanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 31 stycznia 2008 r. nr 115-1-08 o nadaniu tytułu profesora ()..
Jej zainteresowania naukowe skupiały się wokół współczesnej polszczyzny, pragmalingwistyki, leksykologii i leksykografii, glottodydaktyki i translatoryki.
Dydaktyka W latach 1983–1991 pracowała jako lektorka języka polskiego na Uniwersytecie w Lublanie.
Wśród wypromowanych przez nią doktorów znaleźli się: Grażyna Zarzycka (1998), Edyta Pałuszyńska (1999).