Po powrocie do kraju osiadł w Nauvoo, nowym centrum Kościoła. Zasiadał w radzie miejskiej tegoż miasta (1841–1845). Ponownie odbył misję we wschodnich stanach (1843), pracował przy budowie świątyni mormońskiej w Nauvoo. Włączony do Rady Pięćdziesięciu 11 marca 1844. Dołączył do fali mormońskiej migracji do Iowa. Wkrótce potem zaś do fali mormońskiej migracji na zachód, był częścią pierwszej grupy, która wyruszyła w podróż do doliny Wielkiego Jeziora Słonego. Na miejsce dotarł w lipcu 1847. Poparty jako pierwszy doradca w Pierwszym Prezydium w grudniu 1847, zasiadał w tym gremium aż do śmierci. Pełnił funkcję zastępcy gubernatora stanu Deseret. Zasiadał w parlamencie Terytorium Utah między 1851 a 1858.
Zmarł w Salt Lake City, na skutek obrażeń odniesionych w wypadku powozu. Jego pogrzeb zgromadził największy tłum w historii terytorium Utah.
Podobnie jak wielu ówczesnych przywódców mormońskich praktykował poligamię, poślubił łącznie 43 kobiety, doczekał się z nimi 65 dzieci, jak również przynajmniej 300 wnuków. Poligamię uznawał za religijny obowiązek. Przez wiele lat (od 1823) związany z wolnomularstwem, był między innymi członkiem loży w Nauvoo.