Z kolei wschodnią granicę zasięgu wyznaczają dorzecze Wardaru i Kosowe Pole.
Na obszarze zasięgu dogodne dla tych ślimaków siedliska są pofragmentowane, co w połączeniu z ich niską siłą dyspersyjną sprzyja powstawaniu izolowanych populacji i ich nieadaptacyjnej radiacji ewolucyjnej, stąd duża różnorodność taksonomiczna tego rodzaju.
Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 1877 roku przez Oskara Boettgera jako podrodzaj Clausilia (Montenegrina). Jako gatunek typowy wyznaczył on Clausilia cattaroensis, zaś nadana przezeń nazwa rodzajowa pochodzi od Czarnogóry, miejsca gdzie ów gatunek występuje. Do rangi osobnego rodzaju wyniósł go w 1961 roku Rolf Brandt. W 1972 roku Hartmut Nordsieck wprowadził podział Montenegrina na podrodzaje, który jednak nie został zaakceptowany przez późniejszych autorów. W 2009 roku Nordsieck dokonał rewizji taksonomicznej rodzaju dzieląc go na osiem grup gatunków. W 2016 roku kolejnej rewizji rodzaju dokonali Zoltán Fehér i Miklós Szekeres wyróżniając liczne nowe gatunki i podgatunki.