Lew Płatonowicz Karsawin (, ur. 1882 w Sankt Petersburgu, zm. 1952 w łagrze Abez, Komi ASRR) – rosyjski filozof, brat tancerki Tamary Karsawiny.
Życiorys Urodził się w rodzinie znakomitego artysty baletu . Matka Karsawina – Anna Iosifiwna – była córką kuzyna Aleksieja Chomiakowa i przed zamążpójściem nosiła to samo co on nazwisko.
Z wykształcenia był historykiem ze specjalizacją w mediewistyce. W 1922 roku został wygnany z Rosji w ramach operacji bolszewickiej znanej jako „statek filozofów”. W 1926 Siemion Frank rekomendował Karsawina jako wykładowcę patrologii w Akademii Religijno-Filozoficznej (przekształconej w ). Od roku 1928 wykładał na uniwersytecie w Kownie. W 1944 roku został zwolniony z Uniwersytetu Wileńskiego przez NKWD. W 1950 roku został skazany na 10 lat łagru i dwa lata później zmarł na gruźlicę w obozie koncentracyjnym.
Poglądy Lew Karsawin kontynuował rozważania o wszechjedności typu panenteistycznego, przedstawiając ten sam typ myślenia, co Siemion Frank. W 1922 roku opublikował w Piotrogradzie książkę Noctes Petropolitanae, gdzie rozwijał filozofię miłości, nawiązując do nurtu założonego przez Władimira Sołowjowa.