W 1926 wstąpił do Komunistycznej Partii Zachodniej Białorusi (KPZB) i został członkiem Komitetu Powiatowego Białoruskiej Włościańsko-Robotniczej Hromady w Kosowie. W 1927 został sekretarzem podziemnego Komitetu Rejonowego KPZB i członkiem Komitetu Okręgowego KPZB w Słonimiu, a 1933-1934 był instruktorem KC KPZB. Za działalność komunistyczną był niejednokrotnie aresztowany i więziony, łącznie spędził w polskich więzieniach 11 lat.
We wrześniu 1939 został uwolniony z więzienia przez Armię Czerwoną, po czym został sekretarzem Komitetu Miejskiego KP(b)B w Grodnie, a w 1940 przewodniczącym Związku Pisarzy Białorusi w Białymstoku. Po ataku Niemiec na ZSRR w 1941 brał udział w radzieckim ruchu partyzanckim. W 1943 został szefem Zarządu ds. Sztuk przy Radzie Komisarzy Ludowych Białoruskiej SRR, od 1946 pracował w Instytucie Języka, Literatury i Historii Sztuki, a od 1948 był konsultantem literackim Związku Pisarzy Białorusi. W 1940 opublikował pierwszy zbiór wierszy, Na straże.