człowiek uniwersalny bowiem nie istnieje, nie ma człowieka, który byłby zdolny objąć wszystkie nauki, wszystkie dziedziny życia społecznego, w całym bogactwie szczegółów, bez których znajomości nie można zastosować nauki do życia”.
Po II wojnie światowej w Europie pojawiły się silne tendencje antyautorytarystyczne oparte na antyfaszyzmie. Przypisywano to czynnemu oporowi okupacyjnemu oraz obawom wynikającym z rozwoju mocarstw. Antyautorytaryzm wiązał się także z ruchami kontrkulturowymi i cyganerią. W latach 50. bitnicy byli politycznie radykalni i do pewnego stopnia ich antyautorytarne postawy zostały przejęte przez aktywistów w latach 60., kiedy to ruchy hipisowskie i co większe ruchy kontrkulturowe prowadziły tryb życia i stosowały metody aktywizmu charakterystyczne dla postaw antyautorytarnych i bez użycia przemocy. Zauważono, że: „Życie hipisowskie jest antytetyczne wobec wszystkich represyjnych, hierarchicznych struktur władzy, ponieważ są one sprzeczne z hipisowskimi wartościami pokoju, miłości i wolności... Hipisi nie narzucają swoich przekonań innym. Zamiast tego starają się zmienić świat rozsądkiem i życiem zgodnym z tym, w co wierzą”. W latach 70. I 80. antyautorytaryzm stał się częstym motywem subkultury punkowej.
Przypisy
Kategoria:Teoria polityki Kategoria:Władza Kategoria:Anarchizm Kategoria:Socjalizm wolnościowy Kategoria:Antyfaszyzm Kategoria:Autorytaryzm