Zygmunt Konrad Nowakowski (ur. 19 lutego 1912, zm. 26 sierpnia 1993) – polski prawnik cywilista, profesor nauk prawnych, członek Tajnej Armii Polskiej, Szczur Tobruku, odznaczony Orderem Virtuti Militari, dwoma Krzyżami Walecznych oraz innymi polskimi i brytyjskimi odznaczeniami. W latach 1957-61 poseł na Sejm. W swojej habilitacji z 1947 Odpowiedzialność za cudze czyny według kodeksu zobowiązań, napisanej przed wojną, podczas pobytu uczonego we Francji, ocalonej z pożogi wojennej przez jego rodzinę, wprowadził do polskiej nauki prawa pojęcia zobowiązania rezultatu i starannego działaniaA. Wąsiewicz, Czterdziestolecie pracy naukowej Zygmunta Konrada Nowakowskiego, Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny 1977, t. 39, z. 3, s. 299Z.K. Nowakowski, Wspomnienia wojenne z trzech kontynentów, Poznań 1990, s. 16, 77-86 i 290.

Wybrane prace Przejęcie długu według kodeksu zobowiązań, Poznań 1937; Odpowiedzialność za cudze czyny według kodeksu zobowiązań, Poznań 1948; Prawo o najmie lokali i przepisy związkowe (słowo wstępne i teksty ustaw), Poznań 1949; Prawo ubezpieczeń rzeczowych i osobowych, Poznań 1950; Zarys prawa ubezpieczeń państwowych, Poznań 1954; Zagadnienia cywilne prawa wodnego (z T. Dybowskim i S.M.