Jerzy Horczak ps. „Wróbel” (ur. 1927 w Wilnie, zm. we wrześniu 1943 w Warszawie) – kapral Armii Krajowej, sekcyjny 3 drużyny hufca „Sad” Grup Szturmowych Szarych Szeregów, od 1 września 1943 roku w składzie batalionu „Zośka”. Odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Był synem Józefa Horczaka, inżyniera rolnego, i Marii Horczak. Do 1935 roku mieszkał w Kaliszu.

W 1939 roku ukończył szkołę powszechną w Warszawie. W okresie okupacji niemieckiej uczył się na tajnych kompletach w Gimnazjum im. Tadeusza Reytana i należał do konspiracyjnej drużyny harcerskiej tej szkoły, 1. Warszawskiej Drużyny Harcerskiej im. Romualda Traugutta („Czarna Jedynka”). Jako członek Grup Szturmowych Szarych Szeregów uczestniczył w akcjach Organizacji Małego Sabotażu „Wawer” oraz w nieudanej próbie odbicia naczelnika Szarych Szeregów Floriana Marciniaka (akcja „Meksyk IV”, 8 maja 1943). Jego rodzice także prowadzili działalność konspiracyjną w Polskim Państwie Podziemnym; oboje zginęli w obozie Auschwitz-Birkenau.