Ezra Taft Benson (ur. 22 lutego 1811 w Mendon, zm. 3 września 1869 w Ogden) – amerykański przywódca religijny i polityk.

Życiorys Urodził się w Mendon w stanie Massachusetts jako syn Johna Bensona oraz Chloe Taft. Zetknął się z niedawno zorganizowanym Kościołem Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich, został ostatecznie członkiem tej wspólnoty religijnej. Ochrzczony 19 lipca 1840 w Quincy w stanie Illinois. W październiku 1840 w Nauvoo wyświęcony na starszego, krótko później również na wyższego kapłana. 25 października tego samego roku mianowany drugim doradcą w prezydium palika w Quincy. Zaangażowany w działalność misyjną młodego Kościoła, wysłany na misję do wschodnich stanów kraju (1842–1843, 1844–1845, 1847–1848). Włączony w skład Kworum Dwunastu Apostołów, wyświęcony na apostoła 16 lipca 1846. Dołączył do fali mormońskiej migracji na zachód, był częścią pierwszej grupy, która wyruszyła w podróż do doliny Wielkiego Jeziora Słonego. Na miejsce dotarł pierwotnie w lipcu 1847, następnie odbył jeszcze szereg wypraw tego typu, przywodząc do Utah kolejne grupy migrantów. Szybko włączył się w życie polityczne zasiedlanego przez mormońskich osadników terytorium, zasiadał w parlamencie Terytorium Utah (1851–1869). Mianowany prezydentem palika doliny Cache w hrabstwie Cache (1860).