Tytulatura królewska – w starożytnym Egipcie zwana „Królewskim Protokołem” – był to pełny zestaw imion noszonych przez faraonów. Tytulatura królewska (z wyjątkiem Nomen) była swoistym manifestem programowym panującego faraona. Większość faraonów znana jest ze swego imienia otrzymywanego podczas narodzin (Nomen), jednakże listy faraonów, tzw. listy królewskie (Karnak, Abydos) prezentują ich pod imieniem tronowym (Prenomen).
W skład tytulatury wchodziło pięć wielkich imion oraz dodatkowe epitety umieszczane na reliefach i malowidłach przed kartuszami.
Najstarsze – „Horusowe” G5 – wpisane w fasadę pałacu (serech). Imię króla wpisywano tam w ramy planu pałacu. Było oficjalnym imieniem faraona do wczesnego okresu Starego Państwa.
Nebty – „Dwu Pań” G16 – wężycy (kobry) Wadżet – patronki Delty i sępicy Nechbet – patronki Doliny. Imię stanowiące echo książęcej kariery następcy tronu, zapowiadającej koronację.
„Złotego Horusa” G8 – symbolizujące prawdopodobnie triumf Horusa nad Setem oraz wyrażające znaczenie jakie miało złoto w wierzeniach o nieśmiertelności i wieczności.