15 września do Białegostoku przybył gen. bryg. Wacław Przeździecki i w porozumieniu z dowódcą Okręgu Korpusu III Grodno gen. bryg. Józefem Olszyną-Wilczyńskim, objął dowództwo grupy wojsk zapasowych korpusu. Oddziałom dowodzonym przez gen. bryg. Wacława Przeździeckiego nadano nazwę Dowództwo Obrony Rejonu Wołkowysk, lub posługiwano się nazwą Grupa Operacyjna „Wołkowysk”. Podstawową siłą GO „Wołkowysk” była Rezerwowa Brygada Kawalerii „Wołkowysk” pod dowództwem płk. Edmunda Heldutt-Tarnasiewicza oraz działający samodzielnie pułk/grupa kawalerii osłonowej „Wołkowysk” rtm. Ryszarda Wiszowatego.
Dowództwo zadecydowało, że w wypadku starć z wojskami Armii Czerwonej brygada ma podjąć próbę przedostania się na Litwę. Ostatecznie w skład brygady weszły: 101, 102, 110 pułki ułanów, 103 pułk szwoleżerów – pieszy oraz dywizjon 1 pułku ułanów. Na skutek braku ekwipunku dla 103 pułku szwoleżerów zabrakło koni oraz uzbrojenia przeciwpancernego. 102 pułk ułanów składał się z części 1, 2 i 4 szwadronów 2 pułku Ułanów Grochowskich z Suwalskiej BK, które dotarły 10 września do Wołkowyska, po klęsce nad Narwią.