Odejście na Litwę utrudniała oddziałom polskim obecność Armii Czerwonej, znajdującej się między Niemnem a Wilią. 19 września doszło do bitwy pod Dziąbowem 101 Pułku Ułanów z czołgami i piechotą sowiecką zakończonej zwycięstwem Polaków. W wyniku starcia przeciwnik stracił 12 czołgów. Walki prowadził również idący na odsiecz Lwowa 110 pułk ułanów, który po drodze zmuszony był likwidować zgrupowania dywersyjne w miejscowościach Ostrin i Jeziory.

W rejonie Grodna, gdzie skierowały się oddziały brygady, dowództwo nad wszystkimi siłami polskimi przejął generał Przeździecki. Brygada toczyła walki z podjazdami pancernymi wroga, starając się powstrzymać parcie bolszewickich oddziałów na zachód i próbujących zdobyć Grodno. Szwadron podporucznika Ryszarda Głuskiego ze 102 pułku ułanów, jako jeden z pierwszych przekroczył most na Niemnie i uderzył na oddziały bolszewickie odrzucając je od rzeki. Ułani 102 pułku przez dzień 21 września jeszcze kilkakrotnie kontratakowali wrogie oddziały, wspierając obrońców Grodna. Na rozkaz generała Przeździeckiego, po południu oddziały polskie opuściły Grodno przekraczając Niemen w Hożej i wieczorem osiągnęły skraj Puszczy Augustowskiej nad Czarną Hańczą.