Jefimija była pierwszą kobietą, która zapisała się w historii serbskiej literatury. Spisywała swą twórczość poetycką w formie haftu, którego kunszt ma wysoką wartość artystyczną. Jej pierwszą znaną pracą jest Płacz za małym synkiem Uglješą – przejmująca modlitwa opisująca rozpacz matki, wygrawerowana na srebrnym etui małego dyptyku należącego wcześniej do jej zmarłego w dzieciństwie syna. Jefimija przekazała dyptyk klasztorowi Chilandar przed 1371 rokiem. W 1398 lub 1399 roku podarowała temu samemu klasztorowi zasłonę (gr. katapetasma) do królewskich wrót przedstawiającą Chrystusa w otoczeniu Jana Chryzostoma, św. Bazylego i dwóch archaniołów. Pomiędzy postaciami, złotą nicią na czerwonym jedwabiu, został wyhaftowany przez nią Napis na zasłonie w Chilandarze, w którym Jefimija opisuje swój dar i składa modlitwę, której treść nawiązuje do twórczości Symeona Nowego Teologa. Jej najważniejszym dziełem jest Pochwała księciu Lazarowi (1402), wyhaftowana na całunie księcia Lazara I, którego pochowano w monasterze Rawanica. Jefimija znów użyła złotej nici na czerwonym jedwabiu, by wyhaftować tym razem tekst na całej powierzchni całunu, wyłączając kwiatową bordiurę. Treść z początku jest laudacją zmarłego, po czym przemienia się w osobistą modlitwę na rzecz potomków władcy i pogrążonego w niepewności kraju.