thumb|Ulica Luizy Pesjak (2020) 13 lipca 1848 zmarł jej ojciec. 3 października tego samego roku Pesjak zawarła małżeństwo z przedsiębiorcą Simonem Pesjakiem. Mieli pięć córek: Helenę, Louisę, Mary, Idę i Emmę. Rodzina posługiwała się językiem niemieckim i francuskim, dla dziewczynek zaproszono miejscowych nauczycieli do nauki języka słoweńskiego, kiedy w Cesarstwie Austrii wprowadzono zmianę w konstytucji przyznającą swobodę obywatelską i polityczną w 1860. Po tym wydarzeniu Pesjak zaczęła uczyć się i pisać w tym języku. Rozpoczęła również promować naukę lokalnego języka i tłumaczyć na niego wiersze. Pesjak zajęło dziesięć lat zanim jej udało się jej wydać pamiętnikową powieść w 1887. Pod koniec jej życia stabilność finansowa spadła, a sama została prawie zapomniana. W 1897 doznała udaru mózgu w Podbrezju; zmarła w marcu 1898 w Lublanie.

Na jej cześć została nazwana ulica w lublańskiej dzielnicy Bežigrad, a portret Luizy Pesjak autorstwa Michaela Stroja został wykorzystany na jugosłowiańskim znaczku pocztowym.