Awansowany na podpułkownika piechoty z dniem 1 czerwca 1919. W lipcu 1922 został mianowany zastępcą dowódcy 12 pułku piechoty w Wadowicach, po czym w 1924 pozostając z przydziałem do tej jednostki, w charakterze oficera w tymczasowym stanie na etacie przejściowym, został skierowany do pracy przy na kursie dla oficerów sztabowych piechoty. Jako oficer nadetatowy 12 pułku piechoty i pełniący służbę jako wykładowca w Ob. Szkole Kawalerii w marcu 1927 został przeniesiony do 65 pułku piechoty w Grudziądzu na stanowisko dowódcy pułku. Został mianowany pułkownikiem piechoty z dniem 1 stycznia 1928. Z dniem 30 kwietnia 1934 został przeniesiony w stan spoczynku. Wcześniej został zawieszony w czynnościach dowódcy pułku i oddany pod sąd za nadużycia finansowe, a potem skazany przez sąd na karę czterech miesięcy twierdzy. W 1935 został wydalony z korpusu oficerów za zaciąganie licznych pożyczek u podwładnych i z funduszy pułkowych.

Po zakończeniu II wojny światowej był podejrzewany przez służby PRL o współpracę z Oddziałem II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego.