W końcu pensylwanu nastąpiło wymieranie widłaków.
Najstarszą grupą wśród szeroko ujmowanych widłaków są prawdopodobnie parafiletyczne zosterofilofity Zosterophyllopsida – rośliny pozbawione liści (mikrofili), ale z bocznie położonymi jak u innych widłaków zarodniami, które wyewoluowały w sylurze i znane są z dewonu, najwyraźniej wymierając z jego końcem tj. przed ponad 360 milionami lat. Kolejną grupą kopalną także powstałą jeszcze w sylurze i wymarłą w dewonie były prawidłakowce Drepanophyllales. W dewonie różnicowały się kolejne rzędy widłaków: pralepidodendronowce Protolepidodendronales, widłakowce Lycopodiales, widliczkowce Selaginellales i poryblinowce Isoetales. Przedstawiciele trzech ostatnich z wymienionych rzędów przetrwali do czasów współczesnych.
Pozycja i podział współczesnych widłaków według Ruggiero i in. (2015) oraz PPG I (2016) Królestwo rośliny (Plantae), podkrólestwo Viridiplantae, infrakrólestwo Streptophyta, gromada Tracheophyta podgromada: Lycopodiophytina klasa: Lycopodiopsida Bartl., Ord. Nat. Pl.: 14, 19. Sep 1830 rząd: widłakowce Lycopodiales rząd: widliczkowce Selaginellales rząd: poryblinowce, porybliny Isoetales