Badania z lat 1952 i 1997 doprowadziły do odkrycia nowych stanowisk hutniczych. Potwierdziły też istnienie nie tylko piecowisk, ale też osady zamieszkałej przez Wandalów (jej stan zachowania był stosunkowo bardzo dobry). W 1952 roku wykonano plan rozmieszczenia pieców. Wszystkie kloce żużla zachowane do pełnej wysokości odkryto na początku XX wieku.
Charakterystyka Dymarki w Tarchalicach miały wysokość prawie dorosłego człowieka, natomiast pod ziemią głębokość kotlinki wynosiła około 80 cm. Żużel powytopiskowy w kotlince ważył do 350 kg, a ilość otrzymywanego z jednej dymarki żelaza dochodziła do około 50 kilogramów. Jakość żelaza wytapianego w tarchalickim ośrodku była bardzo wysoka. Teren w okolicy obecnego starorzecza mieści około 120 kloców żużla. Prawie wszystkie odkryte pozostałości dymarek noszą ślady różnych uszkodzeń powstałych w nieznanych okresach. W 34 na 73 piece znaleziono ślady otworów, którymi wypływał żużel.
Turystyka Od 2005 stare techniki wytopu są odtwarzane w ramach rekonstrukcji, podczas pikników archeologicznych, przez miłośników historii.
Przez teren obiektów w Tarchalicach i pobliskim Dębnie wyznakowano dwie ścieżki edukacyjne połączone ze sobą szlakami rowerowymi. W pobliżu przechodzi niebieski, pieszy Szlak Archeologiczny z Wińska do Lubiąża.
Przypisy
Kategoria:Tarchalice Kategoria:Muzea w województwie dolnośląskim Kategoria:Stanowiska archeologiczne w województwie dolnośląskim