Po wojnie został awansowany na kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. do 1923 był p.o. dowódcy II batalionu 64 pułku piechoty w Grudziądzu. Następnie otrzymał awans na majora z dniem 1 lipca 1923 i był etatowym dowódcą II batalionu. Z dniem 1 marca 1927 został mu udzielony dwumiesięczny urlop z zachowaniem uposażenia, a z dniem 30 kwietnia tego roku został przeniesiony w stan spoczynku. W 1928 mieszkał w Grudziądzu. W 1934 jako emerytowany major był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr VIII jako oficer przewidziany do użycia w czasie wojny i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Grudziądz.
Sąd Okręgowy IV Wydział Karny w Grudziądzu na podstawie art. 7 § 1 i 2 dekretu z 28 czerwca 1946 o odpowiedzialności karnej za odstępstwo od narodowości w czasie wojny 1939–1945. i rozporządzenia Rady Ministrów z 19 września 1946 o rozciągnięciu przepisów dekretu z dnia 28 czerwca 1946 o odpowiedzialności karnej za odstępstwo od narodowości w czasie wojny 1939-1945 r. do czynów popełnionych poza obszarem województwa Śląsko-Dąbrowskiego wszczął postępowanie sądowe w sprawie przeciwko Romanowi Hawranke, ur. 16 lipca 1878, synowi Ottona i Emmy, ostatnio zamieszkałemu w Grudziądzu przy ul. Krótkiej 4, oskarżonemu o zbrodnię z art.