Edward Tadeusz Bieliński (ur. 13 października 1795 w Tomaszpolu, zm. 1864 we Lwowie) – polski inżynier, oficer inżynierii Królestwa Polskiego, jeden z budowniczych kanału Augustowskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Pochodził z rodziny Tadeusza Bielińskiego herbu Junosza i jego żony Petroneli z d. Owczarskiej. Urodził się 13 października 1795 w Tomaszpolu i ukończył Liceum Krzemienieckie. W 1816 wstąpił do wojsk artyleryjskich i w następnym roku przeniesiony został do wojsk inżynieryjnych. W 1819 dostał stopień podporucznika oraz był adiutantem gen. Hauke oraz Komitetu Artylerii i Inżynierów. Był jednym z budowniczych kanału Augustowskiego i wraz z Michałem Horainem kierował budową śluzy Kudrynki. Kierował również zakładem w Białobrzegach produkującym cement wiążący pod wodą. Brał udział w wojnie z Turcją, za co otrzymał Order Świętej Anny 3 kl. z kokardą i awans na stopień porucznika.
W powstaniu listopadowym brał czynny udział i w lutym 1831 otrzymał stopień kapitana, a we wrześniu 1831 podpułkownika. Odznaczony Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari. Z korpusem gen. Ramorino przeszedł do Galicji. Po upadku powstania udał się na emigrację do Francji. W lipcu 1834 był w Szwajcarii i wraz z J.P.