Podróż ta zaczyna się u podnóża wzgórza, trwa wspinającą się ścieżką w kierunku szczytu, odwiedzając po drodze kolejne "stacje pamięci", które opowiadają o przeszłych bitwach i zwycięstwach. Każda z tych stacji jest oddzielana od pozostałych małą betonową rzeźbą przypominającą niewielki kwiat. W miarę wspinaczki, każda stacja mówi o czasie coraz bliższym teraźniejszości. Będąc na szczycie widz odnajduje się na dużym otwartym dziedzińcu teraźniejszości lub tego, co było teraźniejszością w 1980 roku. Łączy się tutaj uniwersalny spirytualizm z optymistycznymi, socjalistycznymi poglądami jugosłowiańskiej wspólnoty. Intencją parku zdaje się być symboliczna gloryfikacja polityczna w drodze wspólnej walki: fizyczne poprowadzenie gościa śladami poszukiwań wolności. Dzięki tej wyprawie widz dociera na szczyt podróży, a "zrealizowane zwycięstwo" czeka na niego po pokonaniu przeciwników. Zwycięzców, w tym gościa kompleksu, czeka teraz "jasna socjalistyczna teraźniejszość". Sama Radević tak wypowiedziała się na ten temat: Jednym z najtrudniejszych zadań projektowych jest „pomnik”, ponieważ należy on do domeny architektury nieprogramowej. Pomnik jest utrwaleniem pewnego aktu dla przyszłych pokoleń.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Pomnik poległych w walce o wolność mieszkańców Lješanskiej nahii · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.