Odkrycia dokonano w 1963 r. niezależnie w dwu laboratoriach: Brookhaven National Laboratory w stanie Nowy Jork i CERN-ie w Genewie. Masę, ładunek i dziwność cząstki Ω− wydedukował z modelu kwarkowego Murray Gell-Mann przed jej otrzymaniem, powtarzając sukces Mendelejewa w stosunku do galu, skandu i germanu. Nazwa omega ma w intencji Gell-Manna oznaczać, iż jest to ostatni brakujący hiperon do ścieżki ośmiokrotnej (ang. Eightfold Way): omega jest ostatnią literą w greckim alfabecie.
We wrześniu 2008 ogłoszono odkrycie cząsteczki Ω−b składającej się z dwóch kwarków dziwnych i jednego kwarka b„Fermilab physicists discover “doubly strange” particle” .
Rysunek obok przedstawia schemat powstania i rozpadu hiperonu Ω−, zarejestrowany w komorze pęcherzykowej. Liniami przerywanymi zaznaczono drogi cząstek neutralnych, nie pozostawiających śladów w komorze. W wyniku oddziaływania mezonu K− z protonem powstają: mezon K0, mezon K+ oraz hiperon Ω−. Po czasie ok. 10−10 sekundy hiperon omega− rozpada się na pion i mezon Ξ0.