Podczas wojny siedmioletniej Francuzi próbowali werbować wśród irlandzkich jeńców wojennych lub dezerterów z Armii Brytyjskiej. Poza tym, zaciąg ograniczał się do tych ochotników którzy zdołali dostać się do Francji, lub synów żołnierzy irlandzkich, którzy pozostali we Francji. Istniały wówczas następujące regimenty irlandzkie: Bulkeley, Clare, Dillon, Rooth, Berwick i Lally, oraz regiment kawalerii Fitzjames. Do końca XVIII w nawet oficerów Regimentów Irlandzkich rekrutowano z rodzin francuskich Irlandczyków – potomków emigrantów od pokoleń. Będąc Francuzami we wszystkim, prócz nazwisk, zachowali oni pamięć irlandzkiego dziedzictwa.
Po wybuchu Rewolucji Francuskiej, odrębność oddziałów irlandzkich została zlikwidowana i 21 lipca 1791 wraz z 12 innymi nie-szwajcarskimi regimentami zostały włączone w skład piechoty liniowej Armii Francuskiej, choć wciąż były znane nieformalnie pod dawnymi nazwami. Wielu oficerów francusko-irlandzkich porzuciło służbę w 1792 po detronizacji Ludwika XVI, gdyż składali przysięgę na wierność królowi, a nie narodowi francuskiemu.