Najprawdopodobniej z czasów Adad-nirari III pochodzi również pieczęć z chalcedonu, która zgodnie z umieszczoną na niej inskrypcją należeć miała do sługi „wielkiego wezyra” (lúSUKKAL GAL-e) Mannu-ahu-iddiny. Z kolei najprawdopodobniej z czasów Tiglat-Pilesera III (744-727 p.n.e.) pochodzi list niejakiego Nergal-uballita, w którym jest mowa o posiadłości sukkallu. W końcu dwaj słudzy sukkallu, złotnik i tkacz, wymieniani są jako świadkowie w dokumencie datowanym na rok 734 p.n.e.
Począwszy od rządów Asarhaddona krolewscy sukkallu zaczynają być wymieniani jako urzędnicy limmu w Asyryjskiej liście eponimów: Abi-ramu – sukkallu rabû króla Asarhaddona (681-669 p.n.e.); w 677 r. p.n.e. pełnił urząd eponima; Banba – sukkallu šanû króla Asarhaddona (681-669 p.n.e.); w 676 r. p.n.e. pełnił urząd eponima; Silim-Aszur – sukkallu šanû króla Aszurbanipala (669-627? p.n.e.); w 659 r. p.n.e. pełnił urząd eponima; Aszur-ilaja – sukkallu rabû króla Aszurbanipala (669-627? p.n.e.); w 653 r. p.n.e. pełnił urząd eponima