Eliasz Arciszewski Senior był kiepskim gospodarzem i doprowadził do zadłużenia majątku u współwyznawcy Kacpra Jaruzela Brzeźnickiego. Gdy w 1623 roku wyniku procesów sądowych Śmigiel na własność przejął Brzeźnicki, Eliasz razem z bratem urządzili na niego zasadzkę, w wyniku której Brzeźnicki zginął. Synod braci polskich ekskomunikował obu braci, którzy skazani za zabójstwo uciekli z Rzeczypospolitej.
Obaj bracia udali się do Republiki Niderlandów, skąd jednak Eliasz Młodszy wyjechał po kilku miesiącach. Powrócił do Polski, gdzie próbował doprowadzić do ugody z wdową po Brzeźnickim (katoliczką), która doprowadziła do upadku zborów braci polskich i luterańskiego w tym mieście.
W 1627 roku zaciągnął się do wojska duńskiego. Do Polski powrócił w 1632 roku i wziął udział w kampanii smoleńskiej i wojnie polsko-rosyjskiej. Potem związał się z hetmanem Stanisławem Koniecpolskim, znanym z osobistej tolerancji wyznaniowej. Pod jego dowództwem walczył z Tatarami, biorąc udział m.in. w bitwie pod Ochmatowem. W 1637 roku posłował z ramienia Władysława IV do króla Danii Chrystiana III, a w 1642 roku do Niderlandów.
Działalność teologiczna Początkowo raczej nie przejawiał zainteresowań religijnych, brat Krzysztof pisał o jego gwałtownym i okrutnym charakterze.