rozpatrują one jego ewentualne łączności genetyczne z językiem praindoeuropejskim, ale i z językami jenisejskimi czy kaukaskimi. Jedną z najnowszych i obszernie ugruntowanych jest teza łącząca buruszaski z językami kartwelskimi, zaproponowana i opisana przez J.H. Holsta w książce Die Herkunft des Buruschaski, wydanej w 2017 r. Żadna jednak z wysuwanych hipotez nie zyskuje pełnej akceptacji językoznawców, a większość z nich pozostaje przy klasyfikowaniu buruszaskiego jako języka odosobnionego.
Trudności metodologiczne Podstawową trudnością, jaką napotkali pierwsi badacze języka buruszaskiego był brak formy pisanej – aż do lat 90. XX w. był on wyłącznie językiem mówionym. Zarówno John Biddulph, jak i Gottlieb Wilhelm Leitner w opracowaniach publikowanych pod koniec XIX w. posłużyli się do zapisu buruszaskiego ortografią opartą na angielskiej – często niekonsekwentną i nierzetelną, a David Lorimer w przełomowej dla badań nad buruszaskim pracy nie uchwycił w swoim zapisie wielu istotnych różnic fonologicznych i morfologicznych. Hermann Berger mówi, że pierwsze znane mu literackie zapisy buruszaskiego to pisma pochodzącego z Hunzy poety i pisarza Nasira al-Din Nasira Hunzai, z którym współpracował na początku lat 90. XX w.