Klasztor Kempten – dawny klasztor benedyktynów w Kempten w Niemczech, w Bawarii, założony w 752, od połowy XIV w. stanowiący centrum samodzielnego księstwa Rzeszy, zlikwidowany w 1803.

Historia Pierwsi mnisi benedyktyńscy z opactwa Sankt Gallen przybyli do Kempten w 742 lub 743. Zbudowali kościół i celę klasztorną. W 752 mnich Audogar założył tu klasztor, którego został pierwszym opatem. W 771 żoną Karola Wielkiego została Hildegarda, która spokrewniona z opiekunami klasztoru zapewniła mu patronat Karolingów. Karol Wielki zwolnił klasztor z królewskiej jurysdykcji, kolejni władcy obdarzali go licznymi darowiznami oraz przywilejami nadającymi im władztwo terytorialne w ich posiadłościach. W 940 klasztor został zniszczony podczas najazdu węgierskiego, a następnie odbudowany.

W sporach między władcami Niemiec a papieżami opaci klasztoru stali zwykle po stronie tych pierwszych. W połowie XIV w. opat został podniesiony do rangi księcia Rzeszy (pierwszy raz potwierdzony w 1348). W 1363 mieszczanie z Kempten zniszczyli jeden z klasztornych zamków. Ucisk chłopów na terenach klasztornych doprowadził do powstania chłopskiego w 1491/1492. Konflikt zażegnano, jednak chłopi wystąpili ponownie przeciwko klasztorowi podczas wojny chłopskiej w 1525, podczas której klasztor został splądrowany.