thumb|240px|Dramatyczna scena z przedstawienia bitwy (fragment miniatury z Kronik Jeana Froissarta) Bitwa pod Sluys (Sluis) – bitwa morska pomiędzy flotą angielską i francuską, stoczona 24 czerwca 1340 roku na wodach koło portu Sluys w zachodniej Flandrii.
Była drugą bitwą morską wojny stuletniej. Po stronie angielskiej pod wodzą króla Edwarda III uczestniczyło 210 okrętów wobec 190 po stronie francuskiejWedług danych w Encyclopædia Britannica, dz. cyt. Według Z. Ryniewicza (dz. cyt., s. 398) siły te liczyły odpowiednio ok. 147 i ok. 120 okrętów; E. Kosiarz podaje natomiast liczby 250 i 190., dowodzonych przez admirałów Huguesa Quiéreta i Nicolasa Béhucheta, w tym 20 genueńskich galer pod komendą Egidio Boccanegry (zwanego też Barbanera – „Czarnobrody”).
Działania poprzedzające Celem działania Francuzów było zablokowanie portu Brugii, gdzie Anglicy mogliby wysadzić swe wojska dla podjęcia przeciw nim operacji lądowych i w ich następstwie skierować się na Paryż. Na obszarze rozległego ujścia Skaldy Francuzi rozmieścili swe siły w zatoce poprzedzającej dojście, z przepustem chronionym dodatkowo przez Sluys (dosł. „śluza”), jako swoistym awanportem Brugii.