Kościół Świętej Trójcy (słoweń. Cerkev svete Trojice, Nunska cerkev) – parafialny kościół rzymskokatolicki zakonu urszulanek w Lublanie.
Historia W 1702 urszulanki przybyły z Gorycji do Lublany, gdzie założyły pierwszą publiczną szkołę dla dziewcząt. W 1707 i 1710 zakupiono teren pod budowę klasztoru (ogrody Auersperg, Eggenberg i Fabijančič). Budowę zaczęto w 1713 roku według projektu Carla Martinuzziego, a ukończono w 1717. 26 lipca 1718 wmurowano kamień węgielny pod budowę kościoła. Na kamieniu węgielnym wyryto imiona papieża Klemensa XII, cesarza Karola VI, biskupa Leslie, wojewody Gašpera, hrabiego Kobenzlai i założycieli klasztoru Jakuba Schellenburg i jego żony Anny Katarzyny. Kościół klasztorny wybudowano w latach 1719-1726. 18 października 1726 kościół został poświęcony. W tym czasie w kościele nie było jeszcze głównego ołtarza. W roku 1730 ołtarz zamówiła Anna Katarzyna Schellenburg przeznaczając na ten cel 6000 guldenów. Budowa ołtarza miała trwać 3 lata, jego wykonanie jednak przedłużyło się o ponad 10 lat. Poświęcenie ołtarza odbyło się 20 października 1745. Po zakończeniu wszystkich prac w kościele, 17 lipca 1747 został on uroczyście konsekrowany przez ówczesnego biskupa Lublany hrabiego Ernesta Amanda.