Od około 1904 r. w Krzczonowie wprowadzono w kaftanach nowy sposób zdobienia. Na welwetowych aplikacjach wycinano rzędy otworów w kształcie rombów, tworząc w ten sposób rodzaj okienek, pod którymi wszywano na przemian czerwone i zielone wstążki.
Kaftan posiadał leżący kołnierzyk z klapkami, który był przyszyty na stałe. Kołnierzyk ozdabiano czarnym welwetem i naszywano na niego kolorowe tasiemki w kolorach żółtym, czerwonym i zielonym. Klapki kołnierzyka pokrywano zieloną wstążką i gęsto zahaftowywano ściegiem „janina”. Brzegi kaftanów wykańczano kolorową (najczęściej czerwoną) szczotką.
Pasy mały|Wzory pasów stroju krzczonowskiego męskiego z przełomu XIX i XX wieku. W czasach najdawniejszych opasywano się wąskim rzemykiem, przy którym zwisał kozik (cyganek) oraz torebka skórzana „kalita”, płaska, prostokątna zapinana na guzik. W drugim okresie pojawił się pas rzemienny szerokości 6 cm, nabijany mosiężnymi kółeczkami. Pas miał funkcję ozdobną, przechylano go na lewe biodro. Po I wojnie światowej wchodzi do użycia pas welwetowy 9–12 cm zapinany na haftki i zdobiony w okienka (tak jak przy kaftanie).