Ten sam na Uniwersytecie w Getyndze otrzymała 5 lat później Sidonia Hedwig Zäunemann, która uważała Ziegler za swój poetycki wzór.
W 1732 i 1734 otrzymała od Niemieckiego Towarzystwa Literatury otrzymała nagrodę za poezję.
W latach 30. XVIII w. uchodziła za najbardziej znaną pisarkę tworzącą po niemiecku.
Jej prace po raz ostatni opublikowano w 1739 w tomie pt. Vermischte Schriften in gebundener und ungebundener Rede.
Podkreślała równość kobiet i mężczyzn w nauce i sztuce, zwłaszcza pisarek. Uważała, że kobiety powinny i mogły poświęcać poezji tyle samo czasu, co mężczyźni. Ze względu na to, że nie narzucono im akademickiego i dworskiego stylu, były bardziej naturalne i szczere niż poeci mężczyźni. Pisała o moralności, wychowaniu, małżeństwie czy edukacji kobiet. Walczyła o prawa kobiet.
Współpraca z Bachem W 1723 do Lipska przyjechał Johann Sebastian Bach, by objąć posadę dyrektora chóru męskiego Thomanerchor. Zapragnął skomponować kantaty dla chóru, by mógł wystąpić w kościołach w Lipsku. Istnieje niejasność, kto w pierwszych latach pobytu Bacha w Lipsku pisał libretta jego utworów. Niemniej w 1724 Bach poszukiwał osoby, która wesprze go, pisząc libretta, i prawdopodobnie wtedy poznał Ziegler.