Wraz z Janiną Omańkowską i 10 innymi kobietami była mandatariuszką powiatu bytomskiego delegowaną na obradujący w Poznaniu w grudniu 1918 Polski Sejm Dzielnicowy.

Kiedy w sierpniu 1920 rozpoczęły się kursy zawodowo-oświatowe dla kolejarzy w Bytomiu, w gmachu Uniwersytetu Ludowego prowadziła tzw. bibliotekę rumuńską. Nazwa pochodziła od miejsca zamieszkania dawnego właściciela książek, dr. Łuka (Jassach w Rumunii). Biblioteka została przewieziona na Górny Śląsk. Żnińska zorganizowała kółko robót ręcznych dla dzieci z Bytomia skupionych wokół Uniwersytetu Ludowego. W rzeczywistości uczyła je polskich piosenek, pieśni i kolęd. Z jej inicjatywy powstał zestaw lalek w tradycyjnych strojach śląskich (8 przedstawień weselników), które później przesłano do Poznania do miejscowego muzeum.

Działała na rzecz budzenia wśród mieszkańców i mieszkanek Górnego Śląska ducha narodowego i krzewienia kultury polskiej. W czasie plebiscytu współpracowała z Polskim Komisariatem Plebiscytowym w Bytomiu. Po podziale Śląska w 1922 pozostała w Bytomiu. Próbowała inicjować działalność polskich chórów w niemieckiej części Śląska w ramach Związku Śląskich Kół Śpiewaczych, ale działania nie przyniosły rezultatów.