Oko płazów nastawione jest na odbieranie światła z daleka, a dopiero aktywna akomodacja pozwala im dostrzegać wyraźnie bliskie przedmioty.
Za soczewką znajduje się ciało szkliste i w końcu siatkówka (retina), którą budują komórki światłoczułe, dzielące się u płazów na cztery rodzaje: pręciki czerwone – zawierające rodopsynę o maksimum absorpcji 502 nm, które mogą też zawierać porfiropsynę umożliwiającą im odbiór ultrafioletu, zwłaszcza w przypadku płazów wodnych, w tym kijanek, ale też dorosłych, takich jak Rana catesbeiana, u której stanowią 50% komórek światłoczułych, u płazów beznogich to jedyny rodzaj tych komórek; pręciki zielone – synapomorfia płazów, maksimum 432 nm, a więc wrażliwe na światło niebieskie, u Rana catesbeiana 8%, które wtórnie zanikły u beznogich; czopki pojedyncze – maksimum 575–580 nm, u Rana catesbeiana 18%, które nie występują u beznogich; czopki podwójne – maksimum 575–580 nm, zawierające także rodopsynę, u Rana catesbeiana 24%, które nie występują u beznogich. Pręciki przerastają rozmiarami czopki. Występują też liczniej u płazów wiodących nocny tryb życia, w przeciwieństwie do bogatych w czopki oczu płazów dziennych. Większość płazów postrzega kolory z trzema (jak salamandra plamista) bądź nawet czterema barwami podstawowymi, rzadziej dwoma.