1844, kształcił się na Politechnice Lwowskiej 1863-1865) oraz córki Klaudię Wandę (zm. 1874, żona Zdzisława Onyszkiewicza) i Rozalię (zm. 1879). Prawie wszystkie dzieci zmarły za jego życia: dwie córki w stanie małżeńskim oraz syn Janusz. Ponadto z czterech jego synów biorących udział w powstaniu styczniowym 1863 dwóch poniosło śmierć wskutek tychże walk: Ludwik w konsekwencji postrzału zmarł w 1863 w Krakowie, a ranny w bitwie pod Grochowiskami Kazimierz zakończył życie na skutek następczej choroby w 1870 we Lwowie. Za jego życia zmarli także jego brat i siostra. W podsumowaniu artykułu na jego cześć na łamach „Czasu” z 3 marca 1889 napisano, że rok 1830 pozostawił mu bohaterskie wspomnienia, rok 1846 rany, rok 1848 ruinę.
W 1888 zamieszkał w Krakowie. W ostatnich chwilach pozostawał pod opieką swojego brata Szymona. Zmarł 28 lutego 1889 w Krakowie w wieku 79 lat. Został pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera Ra, grobowiec powstańców). Jego pogrzeb został przeniesiony o jeden dzień, jako że przybywały licznie delegacje ze Lwowa, zaś przed jego domem gromadził się tłum żałobników.