Potem do sygnalizowania rozmów używano dzwonków, a następnie przełączników. Telefonia czerpała też chętnie z zaawansowanych rozwiązań centralowych stosowanych w sieciach telegraficznych. Każdy telefon był podłączony do centrali telefonicznej, a centrale były łączone ze sobą za pomocą łączy międzycentralowych. Sieci były łączone w sposób hierarchiczny, aż objęły zasięgiem miasta, kraje i kontynenty. To były początki sieci PSTN, choć wtedy nie używano jeszcze tej nazwy.
Automatyzacja wprowadziła wybieranie impulsowe między telefonem a centralą, a następnie między centralami, używając bardziej skomplikowanego adresowania sygnałowego zawierającego multiczęstotliwość, a kończąc na SS7, przez które większość central zostało podłączonych do końca XX wieku.
Rozwój PSTN oznaczał stosowanie technik zarządzania ruchem telekomunikacyjnym, by można było zachować poziom QoS dla użytkowników końcowych. Prace Agnera Krarupa Erlanga pozwoliły ustanowić podstawy metod szacowania pojemności, konfiguracji sprzętowej i zasobów ludzkich do określenia poziomu usług dostarczanych użytkownikom końcowym.