Wstępna wersja tego opracowania została po raz pierwszy wykonana z wielkim sukcesem latem 1988 roku na Rossini Opera Festival w Pesaro z gwiazdorską obsadą (Luciana Serra, Cecilia Bartoli, William Matteuzzi, Natale de Carolis, Roberto Coviello i Oslavio Di Credico)Marek Błaszczak Po prostu opera, zanim została wydana trzy lata później. W 2000 roku w Pesaro miała miejsce równie udana nowa inscenizacja. Niemiecka premiera tej oryginalnej wersji miała miejsce w 1989 roku na festiwalu muzyki Rossiniego w Bad Wildbad.
18 marca 1992 roku operę po raz pierwszy pokazano w Warszawie w Warszawskiej Operze Kameralnej w reżyserii Jitki StokalskiejKornel Michałowski - Premiery oper Rossiniego w Polsce (1818–1992) w pracy zbiorowej Twórczość Gioacchino Rossiniego - w dwusetną rocznicę urodzin wyd. Ars Nova, Poznań 1993. 10 października 1992 roku opera miała premierę w Krakowie w Teatrze Słowackiego w reżyserii Józefa Opalskiego
Pod względem muzycznym opera zawiera wiele cenionych fragmentów, m.in. kwartet Sì che unito a cara sposa, arię Giulli Il mio ben sospiro e chiamo, arię Dorvila Vedrò qual sommo incanto, a przede wszystkim uwerturę, które na trwałe weszła do kanonu muzyki koncertowej.