Mieszkał w Niemczech, Paryżu, potem studiował nauki techniczne w szkole politechnicznej w Zurychu uzyskując tytuł inżyniera. W 1868 był prezydentem Najwyższy Trybunału Przysięgłych Emigracji Polskiej w Zurychu. Po studiach powrócił na obszar Austro-Węgier. Pracował przy budowie kolei na Węgrzech, w Rumunii, w Galicji. Od około 1870 do około 1872 był pracownikiem C. K. Uprzywilejowanej Lwowsko-Czerniowiecko-Jaskiej Kolei, jako urzędnik II kategorii 3 klasy przydzielony do Hliboki. Następnie został zatrudniony w C. K. Uprzywilejowanej Kolei Arcyksięcia Albrechta, w strukturze której od około 1873 naczelnikiem linii na stacji Lwów, następnie w ramach Dyrekcji Ruchu we Lwowie od około 1875 był urzędnikiem w Stryju, od około 1876 we Lwowie, potem w dziale konserwacji linii od około 1877 był przełożonym linii Krechowice-Bednarów, później skierowany do kierownictwa budowy mostów w Stryju, gdzie od około 1878 był inspicjentem budowniczym, a od około 1880 inżynierem, dalej pozostając w Stryju od około 1881 do około 1884 był inżynierem sekc. konserwacji kolei Wolica-Bolechów. Następnie podjął pracę w C. K.