Kopalnia Węgla Kamiennego Zabrze (początkowo Królewska, od 1810 lub 1811 do 1945 roku Königin Luise) – zlikwidowana kopalnia węgla kamiennego w Zabrzu-Zaborzu, założona w 1791 roku, czynna do 1998 roku. Zabudowania kopalni w rejonie pola Zachód oraz wybrane wyrobiska podziemne, w tym Główna Kluczowa Sztolnia Dziedziczna, zostały udostępnione do zwiedzania i są częścią Szlaku Zabytków Techniki Województwa Śląskiego, a Sztolnia Królowa Luiza oraz Kopalnia Guido zostały punktami kotwicznymi Europejskiego Szlaku Dziedzictwa Przemysłowego.
Historia Założenie kopalni poprzedziły badania górnicze prowadzone na zlecenie Friedricha Wilhelma von Redena przez inżyniera górniczego Salomona Isaaka z Brabancji, który odkrył znaczne pokłady węgla w rejonie Zabrza w 1790 roku, wychodnię pokładu 501 (Einsiedel górny) odkrył 24 listopada 1790 roku. Płytkie złoża uznawano za niemetanowe, natomiast głębsze za metanowe i silnie metanowe. Na obszarze kopalni występuje kilkadziesiąt pokładów węgla kamiennego o grubości od kilkudziesięciu cm do 10 m, są to warstwy orzeskie, rudzkie, siodłowe, porębskie i jaklowieckie.