filozofia jest bowiem walką, a nie refleksją i jej jedynym zadaniem jest doprowadzenie skrępowanego Parmenidesa do odnalezienia jego utraconej wolności i doprowadzenia go od głosu zniewolonego prawdą, do krzyku władcy (hosper eksousioan echon), z którego to można zaczerpnąć prawdę metafizyczną. W ten sposób – według słów zamykających pierwszą część jednego z niewielu zwartych dzieł rosyjskiego myśliciela – („Ateny i Jerozolima”) – „Parmenidesa skrępowanego” – spełni się obietnica: 'ouden adynatesi hymin’ („I nic niemożliwego nie będzie dla was”). Zanim jednak to się stanie, przygotować trzeba się na wielką walkę, gdzie tylko niejaki ‘Mallus Dei’ wzmocniony przez wzgardzone lugere et detestari, pozwoli człowiekowi wyswobodzić się z ułudy jaskini Platona, poprzez zrzucenie kajdan, które rozum na niego nałożył. Jest to podstawowe zadanie filozofii judeochrześcijańskiej, której Lew Szestow daje wyraz w trzeciej części swojego dzieła – „Aten i Jerozolimy” – w ‘Concupiscenita irresistibilis’ – podczas rozprawiania o duchu filozofii średniowiecznej.