Ponadto, w ofiarowanych zbiorach znalazł się komplet cyrkularzy Królestwa Polskiego oraz znakomicie zachowany szyld poczthalterii w Słonimiu z XVIII w.

Polański przekazał też Muzeum swój osobisty księgozbiór, składający się z 300 woluminów – cennych pozycji wydawniczych, w wielu językach, o tematyce z zakresu filatelistyki i historii poczty w różnych krajach.

Będąc badaczem historii pierwszego polskiego znaczka, zgromadził w swej kolekcji ponad 200 ostemplowanych egzemplarzy „Polski nr 1”. Na podstawie numerów urzędów pocztowych widocznych na stemplach odtworzył sieć połączeń pocztowych Królestwa Polskiego w latach 1858–1866. Osobiście odręcznie Polański wykonał mapę tych połączeń i również podarował ją w darze Muzeum Poczt i Telegrafów (zaginęła w czasie II wojny światowej).

Tuż przed wybuchem II wojny światowej, w sierpniu 1939 roku, Polański wraz z pracownikami, przygotował najcenniejsze zbiory Muzeum do ewakuacji, ale z powodu braku transportu, nie udało ich się wywieźć z Warszawy przed wkroczeniem do niej Niemców. Zostały ukryte w piwnicach, gdzie odnaleźli je niemieccy żołnierze i wysłali do Berlina. W początkach okupacji, wykorzystując wszelkie znajomości i sposoby, Polański czynił starania, by uzyskać możliwość odzyskania skradzionych skrzyń.